Aşkın Hakikati: Pervane ve Şem’in Hikâyesi 2

6

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Orhan KAYA Köşe Yazısı

“Sen yandıkça nur olursun. Yok oldukça var olursun.”

Tasavvuf edebiyatında pervane ve şem’in hikâyesi, aşkın en derin hâllerinden birini anlatır. Pervane, şem’in ışığına kapılır ve ona doğru uçar. Önce kanatları yanar, sonra tüm varlığını kaybeder. Küle dönen bedeni, şem’in dibine düşer. Şem ise sevgilisinin yok oluşunu gördükçe gözyaşı döker, ama onun gözyaşları da kendisidir. Eriyen bedenini sevdiğinin küllerini sarar, onu içine çeker. Ve sonunda şem de tükenir. Sevgilisini yakmakla kalmamış, aynı zamanda onun mezarı olmuştur.

Bu kıssadan ne anlamalıyız?

İnsan, aşkı çoğu zaman mutlulukla, kavuşmayla bağdaştırır. Oysa hakiki aşk, bir olmaktır. Bir olmak ise önce benliği yakmayı, nefsin ateşinde erimeyi gerektirir.

Gerçek aşk, pervanenin şem’e duyduğu aşk gibidir. Pervane aşkına kavuşmak için kendini feda eder. Aşkını ispat etmek için sadece yanmakla yetinmez, tamamen yok olur. Şem de onu ışığıyla kendine çekmekle kalmaz, sonunda onun mezarı olur. Çünkü sevenin yazgısı, sevdiğinde yok olmaktır.

Bu hikâye, mecazi aşktan ilahi aşka kadar birçok anlam taşır. Bir insan sevdiğinde, bencilliğini yakar. Sevgisi için fedakârlık eder, kendi nefsinden sıyrılır. Hakiki aşk ise, insanın Rabb’inde yok olmasıdır. Tıpkı Mevlânâ’nın Şems’in aşkında eridiği gibi… Tıpkı Yunus Emre’nin dediği gibi:

“Ete, kemiğe büründüm, Yunus diye göründüm.”

Aşkın özü, benliği bırakmak, “sen” ve “ben” ayrımını yok etmektir. Seven sevdiğinde kaybolur ve böylece hakiki varlığa erişir. Mevlana derki;

Seni sen yapan candır, her canın sahibi var, o da Allah’tır,

Sen canına muhtaç, canın canana.

Unutma aslında can da O’dur, canan da.

Pervane de şem’in ışığında kül olarak bunu yapmıştır. Şem ise sevdiği uğruna gözyaşı dökerek, ona mezar olarak aşkı tamamlamıştır.

O hâlde sormalıyız kendimize:

Biz sevdiğimizi ne kadar seviyoruz? Sevgi için ne kadar yanmaya hazırız? Ve en önemlisi, nefsimizi yakarak yok olmayı, aşkta bir olmayı başarabiliyor muyuz?

Belki de aşkın sırrı, pervanenin hikâyesinde gizlidir…

Yanmayı Göze Alamayan, Aşkı Hak Edemez.

Aşk, ne bir hevestir ne de karşılık bekleyen bir bağlılık. Aşk, insanın kendi varlığını unutup sevdiğinde yok olmasıdır. Kendi benliğini, nefsini eritmeyen, gerçek aşkı tadamaz. Mevlânâ’nın dediği gibi:

“Aşk, kendini terk etmektir. Sen ‘ben’ dediğin sürece, hakiki aşka ulaşamazsın.”

Pervane gibi yanmayı göze almayan, şem gibi tükenmeyi kabul etmeyen, aşkı sadece bir duygu zanneder. Oysa aşk, bedel ister. Nefsiyle yaşayanın, aşkın sırrına ermesi mümkün değildir. 

Bugün aşkı sadece sevmek zannedenler, onun fedakârlık gerektirdiğini unutuyorlar. Aşk, seveni varlıktan siler, benliği yok eder. Aşkın hakikatine varanlar bilir ki, insan aşka düştüğünde kendinden eser kalmaz.

Şems-i Tebrizî der ki:

“Aşk sandığın kadar değil, yandığın kadardır.”

O hâlde bil ki, aşkı gerçekten isteyen, yanmaya da razı olmalıdır. Çünkü aşk, pervane gibi yanmak, şem gibi erimektir. Ve yanmayı göze alamayan, aşkı hak edemez.

0x4e9c9ab6 0x4e30db85 0x5fe8a1cd 0x6d05e82a 0x7a30a792 0x9d63658d 0x13ae5288 0x39b75d21 0x68efc757 0x106b10f6 0x7782844c 0x72603503 0xa0195aa6 0xbadd9e3e 0xbc05a67f 0xbcc69080 0xd3447f77 0xdb7c5169 0xdfdd6280 0xfad9f578 bingöl bingöl haberleri ilk yardım itfaiye köşe yazısı orhan kaya serdar kaan