Serhat YILMAZ Köşe Yazısı
“Mesele esir düşmekte değil,
Teslim olmamakta bütün mesele” der Nazım Hikmet, ‘Laz İsmail’ adlı şiirinde.
Yenilebilir, yanılabilir, aldanabilir, sırtınızdan vurulabilirsiniz ancak bu, kendinizi bırakıp ‘teslim’ olmanıza, hayat mücadelesinden çekilmenize sebep olmamalı.
Türk Edebiyatı’nın gelmiş geçmiş en iyi yazarlarından biri olan Orhan Pamuk, “Kar” romanı anlatısında Teslime adlı başörtülü genç bir kızın mücadelesine ve sonrasında adına atıf yaparcasına ‘teslim’ olup Rabbe râm oluşuna da değinir.
Teslime kardeşimiz başı açık iken, aile ve çevresinin ısrarı ve buna bağlı olarak da konuya eğilip araştırması sonucu başını örtmeye karar verir. Aradan geçen süre içerisinde çalışıp üniversiteyi kazanır, ancak bir süre sonra da “Kamusal alanda başörtü yasağı” diye absürt bir uygulama devreye girer.
Üniversite’de tanıştığı ve o dönem beraber hareket ettiği kendi gibi başörtülü kız çocukları ile “Sonuçları ne olursa olsun, başlarını açmama ve toplu hareket etme kararı” alır. Ancak sonraki birkaç gün içerisinde üniversite kapısında bir başına bulur kendini, çünkü ‘İslami Camia’nın çok büyük bir bölümü ve beraber yola çıktığı arkadaşlar, “Başınızı açarak üniversiteye girmenizde bir sakınca yoktur” tarzı bir haber alır, uzlaşı yolunu seçer ve karara uyup üniversitelerine girerler.
Üniversite kapısında bir başına kalıp çaresizce sağına- soluna bakınan, güvenlik personellerine ‘beni içeri alın’ diye yakınan Teslime kardeşimiz, bir süre daha yuvasından edilmiş bir kuş gibi bekledikten sonra dönüp baba evine doğru yol alır.
Eve vardığında anne-babasının kendisini beklediğini ve geçen süre içerisinde de konuşmak için uygun zamanı kolladıklarını anlar.
Ailesine nasıl dik durduğunu, onlara boyun eğmediğini, Allah’ın emrinin tüm emirlerden daha büyük ve daha yüce olduğunu söyleyecek ve böylesine dik bir duruş sergilediği için de desteğini alacağını düşündüğü anne ve babasının, “Kızım, bu işin sonu yok, başını açıp okuluna gitmelisin. Okulunu bitir, sonra ne istersen yaparsın” tarzı söylemleriyle bir kez daha hayal kırıklığına uğrar.
Anne babasının da başını açması gerektiğini, öyle yapmazsa okulunu okuyamayacağını, okuyamazsa bir yerlere varamayacağını bir kamyon haklı gerekçeleriyle beraber dinledikten sonra, iyi de baba, “Hani Allah’ın emri, din, iman, inanç” vss vs diye itiraz eder, fayda etmediğini görünce de başını önüne eğip çaresizce odasına çekilir.
Abdestini alır, namazını kılar…
Sonraki gün geç saatlere kadar odasından çıkmayan kızlarını merak eden anne ve baba, odaya, biricik kızlarının yanına varırlar. Tavana, lamba kancasına başörtüsü ile asılı bir halde sallanan kızları Teslime’nin cansız bedeni ve çalışma masasının üzerinde de içerisinde tek cümle yazı olan boş bir kağıt ile karşılaşırlar.
Kağıttaki not:
“Demek ki her şey boşmuş”
Hayal kırıklığı güveni alır, korkunç bir acıyı, ızdırabı bırakır geriye ve o acı da zift gibi bir karanlığa, körlüğe dönüşür. O karanlığın içerisinden çıkamaz çoğu kimse, seçemez sağını solunu, göremez ardını, önünü. Çünkü çaresizlikle birleşir karanlık, umudu da söküp alır insandan. Umudu yitirdi mi, yalnızlık da ağır ağır siner ruha. Yalnızlığa açılır, derinlere iner, derinlerde dolanır, bir serap misali ışığa ulaşır.
Ulaştığı ışık değil, ebedi bir aydınlık/karanlıktır.
Bu coğrafyada sağcı, solcu, islamcı, liberal, milliyetçi, türkçü, kürtçü parti, örgüt ve cemaatlere takılıp hayal kırıklığına uğramayan, kendisini asan Teslime kardeşimiz gibi ofsayta düşmeyen, cehennemi yaşamayan, korkunç acı ve travmalardan geçmeyen kimse var mıdır bilemiyorum.
Bir hayatı bir cümleye sığdırıp boş bir kağıda ya da boş bir tavana iliştirerek verilen mesaj, damarlarına ‘zehir’ enjekte edildikten sonra laboratuvarlara bir denek gibi sürülen ve çıkış yolu bulamayınca da çıldıran sağcı, solcu, islamcı; kürt, türk, arap vb halkların gençlerinin bir cümleye sığdırılamayacak kadar büyük yaşanmışlıklarla dolu acı hikayesidir.
Ölen öldü derler belki, ancak ya kalanlar; onlar, içimizdeler ve her Allah’ın günü korkunç acılar içerisinde çırpına çırpına ölüp, tekrar tekrar diriliyorlar.
Son dönemlerde gördüklerimiz, işittiklerimiz, izlediklerimiz ve yaşadıklarımız o kadar büyük ki, cümlelere sığmıyor, boşluklara taşıyor…
“Üç talak ile boş edilme” muhabbetini duymuşsunuzdur; dikkat edin, boşluğa bakmak, boşluğa konuşmak, boşlukta dolanmak, “üç talak” öncesinin karıdır!
Sözün hükmünü yitirdiği yerde, kocaman bir boşluk olur, o boşluk da biçimini oraya rasgele serpilen acılardan, öfkelerden, travmalardan, cinnetlerden alır.
O cinnet “üç talak”a da gider, toplu bir
helaka da.
“Üç talak” atılmadan önce size/bize sözün hükmüne, dağları taşları yumuşatıp mum eden sihrine geri dönelim.
“Önce söz vardı” der Kitab-ı Mukaddes. Öze, geriye, söze dönelim. Boşluğa değil, birbirimize konuşalım, danışalım. Biçim alalım, biçim verelim; değişelim, dönüşelim, dönüştürelim. Ki, “Her şey boşmuş” gibi korkunç bir cümleyi değil boş bir kağıtta; evde, işte, sokakta, çarşı ve pazar yerleri de dahil hiçbir alanda görmeyelim!
‘Teslim’ olmayalım!
Bimanên weşîyê de…
02:00
News
Yazarlar
